က်ားသီလ နန္႔ ခရီးသယ္ႏွစ္ေယာက္

တခါက သာဟန္ နန္႕ လွေဘာ္ရို႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ခရီးလားယင္း ရိုးမကိုၿဖတ္ဖို႔က်ေရ ။ ယင္းနိန္ရာက လမ္းၾကမ္းေရ ၊ ခရီးလားတိမၾကာမၾကာ အခက္အခဲၾကံဳကပ္ရေရ။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္မွာ သာဟန္ က မ်က္မၿမင္ ၊ လွေဘာ္ က နားမၾကား ယင္းအတြက္နန္႔ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ တစ္ကိုယ္ ဆိုေရပိုင္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ယံုၾကည္အားကိုးေစာ္နန္ ႔ ခရီးဆက္လာခကပ္ေတ။

ယာခင္းတစ္ခုအၿဖတ္မွာ လွေဘာ္က ေနာက္ကအသံ တစ္ခုၾကားလို႔ သာဟန္ကို အသိပီးပနာ ပတ္၀န္းက်င္ကို အကဲခတ္ခိုင္းလိုက္၏ ။ သာဟန္လည္းေနာက္ကိုလွည္႔ၾကည္႔ေက ပင္ ယာစပ္ၿခံဳေတာထဲက က်ားတစ္ေကာင္ ေခ်ာင္းနိန္ေစာ္တိြရေစာ္နန္႔ ေကာင္းလန္႔လားခပနာ “ က်ားေ၀ က်ား … ငါရို႕ေနာက္မွာက်ားတစ္ေကာင္ေခ်ာင္းနိန္ေရ…” ဆိုၿပီးေက လွေဘာ္ကိုအသိပီးလိုက္၏။ ႏွစ္ေယာက္သားအၾကံထုတ္နိန္တုန္း သာဟန္က ယာလယ္ေကာင္က အပင္တစ္ပင္ကိုၿမင္ပနာ ယင္းအပင္ထက္ကိုတက္ၿဗီးဖို႔စိတ္ကူရလိုက္ေစာ္နန္႔ သာဟန္ကို ေၿပာၿပလိုက္၏။

က်ားကလည္းတစိုက္မတ္မတ္ၾကည္႔နိန္ေစာ္ကနိန္ေၾကာဆန္႔လာေရ ။ ေယေကပင္ လွေဘာ္တစ္ေယာက္ သာဟန္လက္ကို လႊတ္ပနာ အပင္ထက္ကို အယင္းဆံုးၿဗီးတက္လိုက္၏။ လွေဘာ္က အကူအညီေတာင္းေရခါသာဟန္က မသိကြန္ေဆာင္နိန္လိုက္၏။ အေနာက္က အသံတၿဖည္းၿဖည္းနန္႔ပိုက်ယ္ လာသၿဖင္႔ သာဟန္လည္း မၾကံသာေရ အဆံုး အပင္ေအာက္မွာ ပက္လက္လွဲပနာ သီကြန္ေဆာင္နိန္လိုက္၏။ က်ားက သာဟန္လွဲနိန္ေစာ္ကိုတိြေရခါ သူ႔နား၊ႏွာေခါင္းတိကို ဟိုနမ္းေဒနမ္း လုပ္ၿပီးေက ၊ အသက္သ်ဴ သံလည္းမၾကားရေရအတြက္ ေအအတိုင္းထားပနာ ထြက္လားခ၏။ ေယခါမွ အပင္ထက္ လွေဘာ္က ကမန္းကတမ္း ဆင္းလာပနာ “ သူငယ္ခ်င္း တစ္ခုလည္းမၿဖစ္ခ မဟုတ္လား… ငါ႔မွာစိတ္ပူလိုက္ရေတေ၀…။ ေယနန္႔က်ားက နားရြက္နားကပ္ပနာ ဇာတိေၿပာလားခလဲ…” ဟုမီးလိုက္ေရ။ သာဟန္က “ က်ားကငါ႔ကိုဆံုးမလားခေရေ၀ … ေအနိသူအသီကိုမစားလို႔ သီလယူထားေရဆိုကား၊ ငါကလည္းအသက္မသွ်ဴဆိုေတာ႔အသီထင္လို႔မစားခ…ေယၿဗီးေကက်ားကေနာက္တခု သူ႔ပါသူ ေၿပာလားခသိမ္႔ေရ… ေနာက္ခရီးလားေကနတ္ေယာင္ဂါးကိုသတိ ထားဖို႔ေကာင္းေရဟန္႔…” ဟု ၿခီဟန္လက္ဟန္နန္႔ေၿပာၿပလိုက္၏။


ေလးစားစြာၿဖင္႔
စတိုး(၂၅၊၁၊၂၀၁၀)

ဆိတ္ကြယ္ရာ

အယင္ေခတ္ကဘုရင္တစ္ပါး တရက္နိန္႔ ကေကာင္းစိတ္ဆႏၵၿပင္းၿပေရအေၾကာင္းအရာတစ္ခုေပၚလာ၏။ ယင္းအတြက္နန္႔ လူယံုေတာ္ကိုတစ္ေယာက္တည္းေခၚပနာ ခ်က္ခ်င္းပင္စီစဥ္ဖို႔ခိုင္းလိုက္ေတ။ လူယံုေတာ္ကလည္းထူးထူးဆန္းဆန္း ေအဘုရင္တစ္ပါး ဇာစိတ္ကူးတိေပါက္ပနာ ေလာင္းဒူ (အင္ဒံု) ထဲမွာပြဲေတာ္ထဲက အစားအေသာက္တိကိုအားလံုးေလာင္းထဲ႔ခိုင္းလည္း နားမလည္နိုင္ၿဖစ္ယင္း သက္ဦးဆံပိုင္ ဆိုေတာ႔လည္းလုပ္ပီးလိုက္ရေရ။ ေယနဲ႔အားလံုအဆင္သင္႕ၿဖစ္နိန္ၿပီးယာဆိုေက ဘုရင္ကလူယံုကို အပါးေခ်သို႕ေခၚလိုက္ေရ။ လူယံုေရာက္လာေစာ္နန္႔လိုင္မွာသံလ်က္တင္ၿပီးေကေမာင္မင္း ေအနိန္႔ၿမင္သမွ်ကို တစ္ေယာက္ဆိုတစ္ေယာက္ကိုလည္း မေၿပာရ ၊ သတင္းေပါက္ၾကားေက ေမာင္းမင္းနန္႕ပတ္သက္ေရဆြီစဥ္မ်ိဳးဆက္အသတ္ခံရဖို႔ဆိုပနာ ကတိေတာင္းေရ၊ လူယံုေတာ္လည္း ခေၾကာက္ေၾကာက္နန္႔ကတိပီးလိုက္၏။ ဘုရင္လည္းစိတ္ခ်လက္ခ်နန္႔စိန္ေၿပနေၿပ ကေကာင္းသံုးေဆာင္ေတာ္မူပလိုက္ၿပီးခါမွ အားရေၾကနပ္ေတာ္မူခသည္ ။ လူယံုေတာ္ခမ်ာ ေတာ႔ မယံုနိုင္ၿခင္း၊အံၾသၿခင္း တိနန္႔ ရွင္ဘုရင္သံုးေဆာ္ေတာ္မူခေရ တခန္းလံုးသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔က်ေရ၊ တၿခားလူတိကိုလည္း အသိပီးလို႔မရဆိုေတာ႔ သူကိုယ္တိုင္ဒိုင္ခံရွင္းရ၏။ ယင္းပိုင္နန္႔ လူယံုေတာ္စိတ္ထဲမွာေအကိစၥကိုတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ကေကာင္းဖြင္႔ေၿပာပလိုက္ခ်င္ေရဆႏၵ တိနန္႕ စားမ၀င္၊အိပ္မေပ်ာ္ၿဖစ္နိန္ရသည္။ လူတိကိုဖြင္႔ေၿပာေကလည္း စိတ္ခ်မရ၊ ယင္းအတြက္နန္႕ လူယံုေတာ္တစ္ေယာက္ ေတာထဲ၀င္ပနာ အပင္တစ္ပင္ကိုပတ္ၿဗီးယင္း သူေၿပာခ်င္သမွ်ရင္ဖႊင္႔ပခ၏။ မၾကာေရကာလမွာဘင္ ဘရင္နန္းသစ္တက္ဖို႔ ေတာထဲမွာနန္းတိုင္တိခြတ္ကပ္ေတ။ လူယံုေတာ္ေရာက္ခေရ အပင္နားေရာက္ေစာ္နန္႔ အပင္ကိုၾကည္႔ေရခါအေခါင္းပါနိန္လို႔ နန္းတိုင္ခြတ္သမားတိကပယ္ပခေရ၊ေနာက္ကလိုက္လာေရ ဗံု(ပတ္) သမားတိကေအအပင္က အေခါင္းပါၿပီးသားဆိုေတာ႔ အေခါင္းထႊင္းရသက္သာဖို႔ဆိုပနာ ခြတ္ယူလားကပ္သည္။ နန္းတက္ဖို႔ဗံု(ပတ္)တီးစမ္းကပ္ေကပင္ ဗံု(ပတ္)သံက “ ရွင္ဘုရင္၀က္ပိုင္စားေရ…၊ ရွင္ဘုရင္၀က္ပိုင္စားေရ…” ဆိုၿပီးေက ဂီတသံၿငိမ္႔ပနာထြက္လာသည္။ ရွင္ဘုရင္လည္းနိဳင္ငံမွာဟိေရ အေတာ္ဆံုးဗံုဆရာ၊ပတ္ဆရာ တိကိုေခၚပနာတီးခိုင္းၿပန္ေရ၊ အသံကတတူတူထြက္လာေရခါ လူယံုေတာ္ကိုေခၚမီးေတာ္မူေရ။ လူယံုေတာ္လည္းအမွန္ကို ေလွ်ာက္တင္လိုက္၏။ ေယခါမွရွင္ဘုရင္က “ေၾသာ္ …ေလာကမွာ ဆိတ္ကြယ္ရာ အမွန္မဟိပါတကား” ဟုမိန္႔ေတာ္မူလီ၏။

(အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကဆရာတစ္ေယာက္ေၿပာၿပေရ ဟာသေအေၾကာင္းအရာေခ်တခုကိုရီးသားထားၿခင္းပါ ။)

ေလးစားစြာၿဖင္႔
စတိုး (၂၊၁၊၂၀၁၀)